اینجا سال ٨۴ راه اندازی شد اما تنها پستش فقط یه تست بود چون قرار بود

اینجا رو منو تو بنویسیم با هم، وقتی کلبمونو ساختیم، اما ۴ ۵ سال از اون روزای

شیرین و گاهی هم تلخ می گذره خیلی چیزا عوض شده اکثر خوبی ها و با هم

بودنمون الان بد و تلخ شده بعضی وقتا بعضی چیزا خیلی سخت می شن .

می خوام خاطره های روزانمو بنویسم اینجا !

از تو و از زندگی که باید ساخته می شد تا الان و طی این همه مدت و نشد !

و فکر نمی کنم هم که بشه ...

مطمئنم حتی به ذهنت هم خطور نمی کنه که شاید من اینجا رو آپ کنم

می دونم حتی یادت رفته که همچین جایی وجود داره ! اما من می خوام بنویسم

چون می دونم یه روزی لازم می شه ... شایدم حوصلم نشه بیام و نوشتن رو

ادامه بدم اما سعی خودم رو می کنم

١٨/١١/٨٨

امروز یکی از مزخرفترین روزای زندگیمه ، خیلی خیلی خیلی افسردم و حسابی

افسرگی بهم چیره شده ، هیچ سعی ندارم خودمو آروم کنم چون چیزی واسه

آروم شدنم وجود نداره ! بعد از دو سال دوباره تصمیم گرفتم بنویسم توی دفتر

خاطرات قبلیم یه چیز خیلی بارزه ! 

اینکه مریض نبودمو خاطره ای از میریضیم نیست !و اینکه دائم دلتنگ تو

 بودمو تو پر از بی وفایی الان تو هنوز پر از بی وفایی هستی ما از

دلتنگی های من برای تو خیلی کم شده ! این روزا نسبت به اون روزا بیشتر از

دلتنگی بغض و شکستن تو دلم هست و بس !

دیشب وسط اس ام اسام دیگه جواب ندادی امرو صبح هم اس ندادی !

اس دادم بازم جواب ندادی واسط زدم خیلی لجنی این کلمه هارو که بهت می گم

خودم بیشتر می سوزم چون می بینم هیچ کاری در برابر اعمال ورفتارت ازم

بر نمیاد و فقط مجبورم بشینم و از دور تماشا کنم هی گر بگیرم و هی بسوزم !

بهم تک زدی بالاخره بعد از ١٣ ١۴ ساعت! و من بیشتر دلم گرفت،ادیب زنگ

زد اونم فهمید یه طوریمه فکر کنم خیلی تابلو باشه!معصومه بهم گفت بیا خونمون

لازانیا درست کردم اما هرچی زور زدم حوصلم نشد که برم چسبیدم به اتاقم

خیلی تنهام، خیلی مریضم، خیلی رنجورم، خیلی بغض دارم، خیلی شکایت دارم

خیلی ... اما هیچ کس رو ندارم که کمکم کنه خدا و پیغمبر که خیلی وقته از رده

خارجم کردن دیگه حتی نمی بیننم ، حسین هم که ...

کاش یکی بیاد که نگام کنه درد دلمو درمون کنه درد جسممو خوب کنه که خیلی

تنها و مریضم ...

                                     یکشنبه بعدالظهر ساعت ٢